Usługa internetowa DNS

A więc serwer DNS dokonuje tłumaczenia zrozumiałej dla człowieka nazwy domeny na adres IP który jest czytelny dla komputerów sieci Internet.

Serwery DNS pełnią dwie funkcje:

• Pierwszą z nich jest realizacja bieżącej obsługi komputerów odnajdujących adresy IP odpowiadające poszczególnym nazwom.
• Drugą czynnością za która odpowiada DNS jest rejestracja nazw domen i ich powiązanie z numerami IP.


DNS jako system organizacyjny, składa się z dwóch instytucji- są nimi IANA i ICANN. Instytucje tę istnieją po to, aby nadzorować ogólne zasady w jakich są przyznawane nazwy domen i adresów IP. Niestety te dwie instytucje nie są w stanie zajmować się całym światem dlatego zostały wyodrębniony szereg uprawnionych lokalnych instytucji oraz firm. W wielu krajach system DNS przyznaje domenę internetową osobie, która pierwsza zgłosi na taką zapotrzebowanie i tym samym ją kupi. W Polsce wykupuje się domenę na określony czas. Jeżeli dana osoba zrezygnuje z niej po pewnym czasie jej użytkowania i zwróci ja administratorowi DNS, to może się spodziewać, że trafi ona w niepowołane ręce. Umieszczenie strony na serwerze www wiąże się z tym, iż trzeba zadbać o to aby serwer DNS kierował wywołania do tej strony na adres IP serwera www, na którym ona się znajduje.
Kilka przykładów instytucji administrujących DNS na świecie:

• ICANN-IANA - nadzór ogólny nad nazewnictwem i strukturą domen najwyższego poziomu (TLD - ang. TOP LEVEL DOMAINS), np.: .pl, .gov, .com.

• Rząd USA - rejestracja i nadzór nad domenami - .mil i .gov
• rządy poszczególnych krajów: rejestracja i nadzór nad domenami "krajowymi", np. *.pl. (zwykle rządy poszczególnych krajów przekazują ten nadzór wyspecjalizowanym instytucjom)

Instytucje administrujące DNS w Polsce:

W Polsce dostęp do systemu DNS jest bardzo ograniczony. W większości krajów zarejestrowanie domeny internetowej dokonuje się dzięki symbolicznej opłacie. Jednak w naszym kraju koszty są bardzo wysokie, także jeśli chodzi o domeny niekomercyjne. W tym przypadku Polska jest jednym z krajów rozwiniętych, który posiada najmniej zarejestrowanych adresów DNS. Pomimo tego administrator DNS ma prawo odmówić nam rejestracji domeny nawet pod bardzo błahym pretekstem.

• NASK- nadzór nad domeną .pl w całości, a także obsługa rejestrowanych domen: .com.pl, biz.pl, org.pl, net.pl oraz części domen lokalnych np. waw.pl

• IPPT PAN- rejestracja domeny .gov.pl



Klasy domen

W Internecie każdy oktet reprezentuje odrębną klasę poddomeny i w zależności od klasy nazwa jest nadawana przez organizacje Internetowe lub przez lokalnych administratorów.

Adresy IP host'ów Internetowych podzielone zostały na 4 oktety określające domeny i poddomeny (tak więc nazwa host'a, która jest ograniczona do 128 etykiet musi zostać zapisana w postaci 4 oktetów adresu IP).

I tak - przykładowo komputer o nazwie riad.usk.pk.edu.pl ma adres IP: 149.156.132.152.

Przyjmuje się, że adres IP o postaci A.B.C.D reprezentuje poszczególne klasy domen.

Numer w każdym oktecie musi się zawierać w przedziale od 0 do 255 (tak więc na każdą klasę w adresie IP przypada po 255 unikalnych numerów IP).

• Klasa A to top level domain - numery są przyznawane wyłącznie przez organizację GIS (w U.S.A.) i RIPE (w Europie). Kody krajów są ustalone podobnie jak kody nazw domen poszczególnych krajów (np. numery przyznane Polsce to 149 natomiast ciąg znaków określający domenę Polska to pl).

• Klasa B - niegdyś przyznawane dla organizacji do subnetting'u, obecnie z uwagi na małą ilość wolnych numerów IP przyznawane jest bardzo niechętnie i po wnikliwej analizie sytuacji.
• Klasa C - przyznawane bez większych problemów w miarę potrzeb, oczywiscie zapotrzebowanie musi zostać uzasadnione (służy do tego specjalny formularz RIPE).
• Klasa D - numer IP przyznany już konkretnemu komputerowi
• przez administratora sieci lokalnej.



DNS od strony technicznej

Podstawą technicznego systemu DNS jest ogólnoświatowa sieć serwerów. To właśnie na wspomnianych wyżej serwerach przechowywane są wszelkie informacje na temat adresów domen. Każdy wpis połączony jest z odpowiadającą mu nazwą a także adresem IP. Wpisy udostępnione są automatycznie, co pozwala na prace Internetu.

DNS jest również protokołem komunikacyjnym. To właśnie on opisuje sposób w jaki klienci łączą się z serwerami DNS. Częścią specyfikacji protokołu jest również zestaw zaleceń, jak aktualizować wpisy w bazach domen internetowych. Na całym świecie porozrzucane są DNS, które odpowiedzialne są za obsługę poszczególnych adresów internetowych.

System DNS posiada następujące cechy:

• Nie ma jednej centralnej bazy danych adresów IP i nazw, Najważniejsze są te 13 serwerów, które są rozsiane na różnych kontynentach.
• Każda domena ma co najmniej 2 serwery DNS które ją obsługują, jeśli więc nawet któryś z nich będzie nieczynny, to drugi może przejąć jego zadanie.
• Serwery DNS przechowują dane tylko wybranych domen.
• Serwery DNS przez pewien czas przechowują odpowiedzi z innych serwerów.
• Każdy komputer może mieć wiele różnych nazw.
• Czasami pod jedną nazwą może kryć się więcej niż jeden komputer po to, aby w sytuacji gdy jeden z nich zawiedzie, inny mógł spełnic jego rolę.
• Jeśli chcemy przenieść serwer www na inny szybszy komputer, który wykorzystuje szybsze łącze ale posiada inny adres IP, to nie musimy zmieniać adresu www strony, a jedynie w serwerze DNS obsługującym domenę poprawiamy odpowiedni wpis.
• Protokół DNS posługuje się do komunikacji głównie protokołem UDP.
• Serwery DNS działają na porcie numer 53.

Sposoby konfiguracji

Zazwyczaj dane o konfiguracji protokołu DNS w komputerze domowym zostają przekazywane przez dostawcę Internetu (ISP). Większość operatorów natomiast udostępnia w swojej sieci protokół DHCP. To właśnie dzięki niemu komputer jest w stanie automatycznie pobrać adres serwera DNS swojego operatora. Serwer ISP działa najszybciej z tego względu, gdyż posiada zgromadzone w swojej pamięci najważniejsze adresy i znajduje się blisko użytkownika Internetu. Serwery DNS Telekomunikacji Polskiej to 194.204.152.34 oraz 194.204.159.1. Kiedy system automatycznego pobierania adresów serwera DNS nie działa, wtedy można wprowadzić je ręcznie.

 

 

W systemie Linux pozwala na to plik: /etc/resolv.conf Zawiera on listę serwerów DNS. Jeśli chcemy ręcznie ustawić serwery TPSA jako aktywne to możemy wpisać do tego pliku ich adresy: nameserver 194.204.152.34 nameserver 194.204.159.1 w tym wypadku komputer wykorzysta je do odnajdywania nazw DNS. W Linuksie i innych wersjach Unika znajduje się plik: /etc/hosts zawiera on listę nazw komputerów, które zostały zdefiniowane przez użytkownika: 127.0.0.1 localhost #adres lokalnego interfejsu sieciowego 192.168.0.1 brama #serwer dostępu do sieci 192.168.0.2 fred #inne komputery w sieci lokalnej 192.168.0.3 andrzej

 

 

W systemie Windows XP plik można znaleźć w: C:\WINDOWS\system32\drivers\etc\hosts Do tego pliku użytkownik może wpisać własne nazwy dla komputerów lokalnych. Dzięki temu nie będzie musiał wpisywać ich adresów IP, tylko łatwe do zapamiętania nazwy. Nazwa localhost jest nazwą, która oznacza komputer na którym pracujemy. W przypadku, gdy użytkownik ma zamiar w swojej sieci lokalnej uruchomić własny serwer DNS może posłużyć się programem BIND. Niestety jest on jednak podatny na atak z zewnątrz. Z tego względu lepiej jest uruchomić własny serwer DHCP, który wszystkim komputerom w sieci lokalnej przekaże właściwy adres DNS.

 

DNS w domu


Każdy użytkownik domowego komputera może samodzielnie sprawdzić czy dana nazwa mnemoniczna jest poprawnie zamieniana na adres IP.
W systemie Linux należy w tym przypadku skorzystać z konsoli używając polecenia host np.
host www.compu.pl
dzięki temu otrzymamy listę adresów IP komputerów, które obsługują stronę internetową www.compu.pl:
Komputer# host www.compu.pl
www.compu.pl has address 85.128.161.21
www.compu.pl has address 85.128.161.21

Podobnie jest także w systemie Windows XP tyle tylko, że zamiast polecenia host używamy polecenie ping a więc:
ping www.compu.pl



Żródło: wikipedia.org