Dotychczas wszystkie wersje Windows były kompatybilne z oprogramowaniem pisanym te starsze od nich. Teraz to się zmieni, nie znaczy to jednak, że nie uruchomimy starszego oprogramowania na nowym Windowsie. Dzięki specjalnemu środowisku emulacji podobnemu do tego z MacOSa zapewniona zostanie kompatybilność wsteczna, a sam system nie będzie potrzebował tak olbrzymich zasobów jak Vista i będzie dużo wydajniejszy.

Zwiększone wymagania Windows Vista nie były naprawdę tak wyśrubowane z powodu Aero, ale przez konieczność zastosowania sie Microsoftu do nakazów amerykańskiego Wymiaru Sprawiedliwości oraz Komisji Europejskiej. Vista musiała być kompatybilna z rozwiązaniami konkurencji oraz umożliwiać podmianę usług systemowych na inne. Doprowadziło to do powstania modularnego kolosa wymagającego dużej przestrzeni dyskowej i pamięci do poprawnej pracy.

Windows 7 ma zerwać z tymi błędami. Kod zostanie napisany kompletnie od zera, całkowicie wymienione zostanie API, co spowoduje binarną niekompatybilność zarówno z Vistą, XP jak i starszymi systemami.

Starsze frameworki będą obsługiwane przez monolityczne biblioteki, które nie są niezbędne do funkcjonowania systemu, a zaprojektowane tak by w pełni obsłużyć stare aplikacje. Wirtualna maszyna, która sie tym zajmie inspirowana będzie rozwiązaniami firmy Apple zastosowanymi w MacOS 10 i późniejszych.

To podejście usatysfakcjonuje także wszystkie urzędy i instytucje zarzucające Microsoftowi dążenie do monopolu i nakładające na firmę kolejne ograniczenia i kary. Ponieważ składniki odpowiedzialne np. za obsługę Internet Explorera znajdować się będą w monolitycznej bibliotece co umożliwi totalne odinstalowanie tej aplikacji i zastąpienie jej inną i nie wpłynie w ogóle na sam system, jego wydajność czy możliwości.