|
Do czego w ogóle komuś w ogóle potrzebne dwa systemy w jednym komputerze? A właśnie czasem się przydają. Oczywiście bez sensu byłoby instalować Windows 2000 i XP obok siebie, ale już np XP i 98, albo któryś z system z rodziny Windows i jakiś UNIX często ma sens. np Linuks do pracy i Windows do gier, albo starszy Windows obok nowszego dla jakiś koniecznych aplikacji DOSowych. Ale nie będę tu przekonywał do dwóch systemów, tylko postaram się pomóc tym, którzy się na takie rozwiązanie zdecydowali i nie wiedzą co dalej.
Najzdrowszym rozwiązaniem jest przygotować pod każdy system osobną partycję. Choć oczywiście da się zainstalować dwa, albo i więcej systemów Windows albo nawet tandem Windows i Linuks na jednej partycji.
I Formatowanie dysku
Ponieważ w artykule pokaże jak zainstalować obok siebie Windows 98 SE i Windows XP SP2 do formatowania użyjemy prostego fdiska, ale można użyć np. polecanego Partition Macic 8 czy jakiegokolwiek innego programu, zwłaszcza gdy potrzebujemy
Partycji o systemie plików ext2 lub ext3 (dla Linuksa), instalator Linuksa lub Windows XP też sobie z tym poradzi.
-
Wkładamy do stacji dyskietek dysk startowy Windows 98 (upewniamy się, że dyskietka jest pierwsza w kolejności bootowania w BIOSie) i restartujemy / włączamy komputer.
-
Z menu, które się pojawi wybieramy Uruchom komputer z obsługą CD-ROM.
-
Gdy już zakończy się cały proces kopiowania plików i jako ostatni komunikat widnieje A:\> wpisujemy fdisk i naciskamy enter
-
Wybieramy odpowiedni dysk jako Bieżący dysk twardy
-
Wybieramy Usuń partycje lub logiczny dysk DOS i usuwamy dotychczasowe partycje. UWAGA: SPOWODUJE TO UTRATĘ WSZYSTKICH DANYCH Z TEGO DYSKU!
-
Wracamy do pierwszego okna i wybieramy Utwórz partycje lub logiczny dysk DOS
-
Tworzymy tyle partycji ile systemów. W zasadzie piszę tu o dwóch systemach, więc dwie: Partycję podstawową i partycję rozszerzoną. Dysk logiczny pod XP możemy równie dobrze utworzyć już w instalatorze tego systemu. Partycja pod starszy system będzie w systemie FAT32, zaś pod XP wybierzemy o wiele bezpieczniejszy i wygodniejszy (obsługa plików powyżej 4GB) NTFS. Na partycji podstawowej umieścimy Windows 98. Windows XP a także większość systemów typu UNIX (w tym Linuks) potrafi pracować na partycji rozszerzonej. Aby przystąpić do instalacji umieszczamy płytę z systemem w napędzie i restartujemy komputer. (wcześniej upewniamy się, że bootowanie z CD ma pierwszeństwo przed bootowaniem z HDD)
II Instalacja
-
Nie będę opisywał tutaj instalacji systemu, bo nie jest ona skomplikowana i nie to jest tematem. Jednak o jednym należy pamiętać: 98 musimy zainstalować na partycji podstawowej, czyli dysk C:.
-
Gdy posiadamy już na dysku pierwszy system, możemy przystąpić do instalacji drugiego. Powtarzamy procedurę z bootowaniem z płyty. Tym razem jednak docelowym miejscem instalacji systemu będzie partycja rozszerzona.
-
Jeśli system sam zaproponuje nam utworzenie menu wyboru OSu to świetnie zgadzamy się i po kłopocie. Przy włączaniu komputera będzie nas witać plansza z menu wyboru systemu operacyjnego. Jeśli nie należy stworzyć odpowiedni plik systemowy.
III Menu wyboru systemu
Windows
Za pojawienie się tego menu odpowiada niewielki plik boot.ini znajdujący się na partycji podstawowej z Windowsem. Jego zawartość wygląda mniej więcej tak:
I wers: [boot loader]
II wers: timeout=30
III wers: default=multi(0)disk(0)rdisk(0)partition(1)\WINDOWS
IV wers: [operating systems]
V wers: multi(0)disk(0)rdisk(0)partition(1)\WINDOWS="Windows 98 Second Edition" /fastdetect /NoExecute=OptIn
VI wers: multi(0)disk(0)rdisk(0)partition(2)\WINDOWS="Microsoft Windows XP Home Edition" /fastdetect /NoExecute=OptIn
I wers to jakby wstęp i jest identyczny dla każdego boot.ini.
II wers określa czas (w sekundach) przez jaki musimy wybrać, który system operacyjny zostanie uruchomiony. Jeśli przez ten okres nic nie zrobimy załadowany zostanie system określony jako default w III wersie.
IV wers informuje, ze pod spodem znajduje się spis systemów operacyjnych.
Wers V opisuje, że na podstawowej partycji dysku w katalogu WINDOWS znajduje się system Windows 98.
Wers VI jest podobny. Różni się tym, ze system jest na drugiej partycji i jest to Windows XP.
Plik taki możemy stworzyć w Notatniku czy jakimkolwiek innym edytorze tekstowym, musimy tylko zapisać go z rozszerzeniem *.ini. Plik musi się koniecznie znajdować na partycji podstawowej (najczęściej dysk C:, np C:\boot.ini )
I tak przy starcie komputera otrzymamy możliwość wyboru systemu. Gdyby na drugiej partycji miał się znaleźć Linuks boot.ini wyglądałby tak samo z tą różnicą, że wers VI miałby inną ścieżkę zamiast \WINDOWS="Microsoft Windows XP Home Edition".
Linuks
W Linuksie sprawa wygląda inaczej. Zwykle prościej. Po instalacji menadżer sam zrobi co trzeba. Po restarcie zobaczymy plansze wyboru systemu. Jedyny mankament (choć to wcale niekoniecznie wada) to ustawienie Linuksa jako domyślny system.
Odpowiada za to menadżer, np GRUB (katalog główny/boot/grub).
Odpowiednikiem boot.ini jest menu.lst. Plik może edytować tylko użytkownik z uprawnieniami roota, co zabezpiecza przed uszkodzeniem procesu bootownia. Edytuje się go jednak jak zwykły plik tekstowy.
Interesuje nas treść głównie po nagłówku: ## ## End Default Options ##. (kolejność bootowania systemów)
Zasady podobne jak w boot.ini, z tym, że ścieżki trzeba podać tylko do kernela w Linuksie co jest zrobione automatycznie. Dopisek makeactivehd0 (informatyka numeruje od 0) dysk pierwszy, kolejny numer to numer partycji. oznacza system domyślny.
Dodatkowe opcje to zmiana kolorów menu (# Pretty colours), długość czasu (## timeout sec) wyświetlania, ukrycie (#hiddenmenu) (pojawia się po naciśnięciu ESC) itp.
Zwykle wszystko jest absolutnie poprawne po instalacji, jedyne co może nam przeszkadzać to ilość pozycji, kolejność lub domyślnie ładowany system. Wybredni mogą dostosować czas czy kolory, ale standard czarno-biały i 10 sekund to optymalna wersja. Tak więc w razie instalacji tandemu Windows Linuks polecam użycie GRUBa.
|
