Dnia 22 kwietnia na Politechnice Poznańskiej odbyła się III edycja Zawodów Sumo Robotów 2006

Zwycięzcą III Zawodów Sumo Robotów został Bender zbudowany przez studentów Politechniki Poznańskiej. W finale pokonał on robota H5 z Politechniki Krakowskiej.

Grafika Stereo (Anaglifowa)

Witajcie! Prawdopodobnie tytuł artykułu wielu z was niewiele mówi ale zapewniam że sprawa jest bardzo prosta. Na pewno większość z was miała okazje pooglądać film, zdjęcie czy rysunek przez czerwono-niebieskie (ewentualnie czerwono-zielone) okulary . Obraz taki jest w przeciwieństwie do płaskiego monitora – trójwymiarowy. Pewnie wielu z was zastanawiało się także jak taki obrazek wykonać. Pewnie myślicie że to trudne ? Z -pomocą komputera i tego artykułu – wcale nie! Wielokrotnie przekonałem się że obrazki takie mogą być ciekawym urozmaiceniem prezentacji czy najlepszym sposobem na przedstawienie naszej nowej trójwymiarowej pracy czy zdjęcia – dlatego że oddają to czego nie oddaje płaski ekran monitora czy zdjęcie. Przygotowanie anaglifu jest także niezła frajdą. Pewnie zastanawiacie sie z czego taki anaglif można zrobić. Możliwości jest dużo i ograniczają was tylko pomysły. Ja nauczę was robić anaglify ze zdjęć, z waszych trójwymiarowych prac (wykonanych w dowolnym programie do tego służącym), oraz... dla posiadaczy kart graficznych NVIDIA -  jak zainstalować i skonfigurować sterownik dzięki któremu pogramy w każdą grę w naprawdę trzecim wymiarze !

Teoria

Nasz mózg tworzy trzeci wymiar porównując obrazy przesyłane z obu oczu. W realnym świecie każde z naszych oczu widzi inny obraz. Jedynym sposobem pokazania trój wymiaru jest więc przekazanie każdemu z oczu odpowiedzi obraz. Istnieje do tego wiele technik – od okularów 3d z miniaturowymi wyświetlaczami przez metodę “zezowania” i okulary migawkowe po najtańszą co nie znaczy najgorszą metodę anaglifu. Po pierwsze musimy zaopatrzyć sie w obrazy które posłużą nam do stworzenia anaglifu, okulary czerwono niebieskie (lub czerwono zielone) oraz komputer z odpowiednim oprogramowaniem o czym także napisze. Metoda anaglifu polega na stworzeniu obrazu na którym różnice w obu widokach będą zaznaczone na czerwono i niebiesko (niezależnie od typu okularów). Okulary pełnią role filtrów – dzięki nim oko lewe (patrzące przez czerwony okular) widzi tylko odcienie niebieskie, a oko prawe (patrzące przez niebieski lub zielony okular) widzi tylko odcienie czerwone. Czyli logicznie pod odcieniami niebieskimi są ukryte obrazy dla oka lewego a pod odcieniami czerwonymi dla oka prawego. Jeśli to nie do końca rozumiecie – nie martwcie sie! Generacją obrazu zajmie się komputer! My musimy pamiętać tylko o tym że przedmioty o odpowiednio czerwonym lub niebieskim kolorze wychodzą na anaglifie słabo i najlepiej ich nie fotografować/rysować. Obraz z takimi obiektami straci na swojej trój wymiarowości. Na szczęcie można temu zapobiec stosując obraz czarno biały (opcja ta jest wbudowana w program którym sie zajmiemy).

wykonanie fotografii / renderów do anaglifu

Po pierwsze nie wystarczy nam jedna fotografia! Musi ich być co najmniej 2 ! Na początek warto wykonać ich więcej i zobaczyć jakie do siebie najlepiej pasują. Będę tutaj opisywał jedynie sposób fotografii bo myślę ze spece od grafiki 3d będom umieli zastosować dane rady w każdym programie – umieszczając zamiast aparatu – kamery na scenie. Do wykonania zdjęć dobrze jest używać specjalnej podstawki po której można przesuwać aparat. Najlepszym wyjściem jest stosowanie 2 aparatów – większość z nas jednak nie stać na takie rozwiązania wiec wystarczy nam statyw lub w najgorszym wypadku sztywna ręka . W wypadku gdy nie mamy 2 aparatów lepiej nie fotografować obiektów ruchomych bowiem na kolejnym zdjęciu scena będzie miała juz inny wygląd co zdecydowanie negatywnie wpłynie na końcowy efekt. Dobrze jest gdy mamy cyfrówkę – wtedy nie ma problemu z przeniesieniem obrazu do komputera. Od biedy może to być dobry aparat w telefonie komórkowym. Może być to także aparat tradycyjny – w takim wypadku prosimy o przeniesienia zdjęć na płytę foto cd lub skanujemy papierowe odbitki – których będzie wiele wiec nie polecam tej metody. Ja zaczynałem jeszcze inaczej. Utrwalałem zdjęcia na stop klatkach w kamerze i obraz przechwyciłem komputerem. Myślę ze dla chcącego nic trudnego i każdy znajdzie jakiś sposób na przeniesienie zdjęć. Zdjęcia wykonujemy w następujący sposób:

• Ustawiamy tryb manualny w aparacie lub zachowujemy ustawienie pierwszego zdjęcia – aby każde następne miało identyczne parametry. Każde zdjęcie powinno być wykonane przy identycznych parametrach aparatu, oświetleniu i warunkach.]

• Patrząc przez obiektyw (lub na wyświetlacz) ustalamy sobie punkt środkowy. Wszystko co będzie przed nim będzie “wychodziło z ekranu” a wszystko zanim będzie “w głębi”. W okół tego punktu będziemy sie obracali. Wyobraźmy sobie ze na niego patrzymy. Każde oko zwraca sie w jego kierunku.

• Postępując według powyższych zasad zrób kilka fotografii przesuwając aparat co kilka centymetrów – pamiętaj żeby nie zmieniać pionu i zachowywać sie jak oko – oba patrzą w jedno miejsce wiec zdjęcia maja wspólny środek.

obsługa programu Z-Anaglif

Istnieje wiele programów służących do tworzenia obrazów 3d. Ja wybrałem na początek freeware owy program Z-Anaglyph ze względu na jego prostotę. Jeśli czujecie sie na siłach to możecie ściągnąć sobie jakiś inny program i eksperymentować z jego opcjami.

1. Instalujemy Z-Anaglyph (zsetup.exe).

2. Odpalamy Z-Anaglyph'a.

3. Korzystając z ikon(1) otwieramy testowe obrazy.

4. Wybieramy tryb (kolor / odcienie szarości) (2)

5. Następnie naciskamy (3) i program automatycznie generuje obraz 3D.

6. Wynik naszych prac możemy:

• Powierzyć (4)

• Zapisać (5-jpg), (6-tif)

• Poprawić(7)

• Wydrukować(8)

Gorąco zachęcam do samodzielnych eksperymentów !
Warto zapoznać sie także z wideo-tutorialem:

Instalacja sterowników stereo dla kart graficznych NVIDIA

1)Wchodzimy na stronkę nvidia drivers wybieramy Systemy 3D Stereo dalej wszystkie karty graficzne i nasz system.

UWAGA! 
Dochodzą do mnie informacje, że czasem brakuje odpowiedniego punktu w menu (czerwono-niebieskie okulary anaglifowe), który powinniśmy wybrać (przedstawione na animacji poniżej). Aby pozbyć się problemu powinniśmy ściągnąć z oficjalnej strony najnowsze sterowniki przeznaczone do naszej karty a w razie, gdy problemy nie ustąpią - ściągnąć starsze wersje sterowników 3d.

2)Instalujemy je – instalacja przebiega bez przeszkód wiec przechodzę do konfiguracji.Konfiguracje przedstawiam w wideo tutorialu:

Jest to mój pierwszy artykuł więc proszę o wyrozumiałość a także sugestie!
Chętnie zobaczę i ocenie wasze prace. Mam nadzieje że niedługo nastąpi modernizacja mojej strony http://bib.iso-net.pl/ . Jest ona poświęcona między innymi anaglifom i niedługo zamieszczę na niej galerie prac – Gorąco zapraszam! Mozecie mnie spotkać tez pod nickiem lukasz.bib

Łukasz Bolda

EA100 – nowe oblicze pomiaru fizycznego.

Zabawę analizatorem danych EA100 zacząłem parę tygodni temu. Dlatego zabawę, bo na początku ten sprzęt wydawał mi się swego rodzaju zabawką do paru pomiarów i tyle. Urządzenie jest trochę większe od kalkulatora i standardowo posiada w wyposażeniu trzy czujniki: temperatury, oświetlenia oraz czujnik do pomiaru napięcia. Jest dość poręczne i niezbyt trudne w obsłudze, oczywiście po wcześniejszym przeczytaniu instrukcji. Na wyświetlaczu możemy zobaczyć aktualne ustawienia, oglądnąć otrzymane wyniki i na bieżąco kontrolować pomiar. W celu lepszego zapoznania się z możliwościami analizatora zaprojektowałem doświadczenie, które dotyczyło nieco niestandardowego zastosowania czujnika natężenia światła do pomiaru prędkości.

Celem doświadczenia był pomiar czasu w jakim samochodzik puszczony po równi pochyłej przebiega zadany odcinek drogi. Dysponując np. trzema czujnikami światła (urządzenie posiada trzy wejścia analogowe) można stworzyć układ bramek i zmierzyć czas przelotu przez kolejne. EA100 umożliwia jednoczesny pomiar ze wszystkich możliwych wejść w trybie multimetr. Mając do dyspozycji tylko jedną, zrobiłem to nieco inaczej. Czujnik światła przymocowałem do samochodziku, zbudowanego z klocków lego ( no cóż przydało by się coś o mniejszych oporach ruchu, ale niestety niczym takim w danej chwili nie dysponowałem ). Na równi przykleiłem w odpowiednich odstępach paski białego papieru i cały układ oświetliłem mocną lampką. Próbkowanie (w odstępach 0.005 s, 250 pomiarów) zaczynało się automatycznie gdy samochodzik przejeżdżał przez pierwszą bramkę, czyli przy wzroście natężenia światła. Otrzymałem następujący wykres natężenia światła, a raczej oporu elektrycznego elementu światłoczułego ( ponieważ takie wprowadziłem ustawienia) od czasu.

Tam gdzie samochodzik przejeżdżał przez bramki natężenie światła wzrastało (opór malał). Dwie ostatnie bramki były ustawione w odstępach odpowiadających kolejnym liczbom nieparzystym, czyli można powiedzieć, że eksperyment wypadł pomyślnie, ponieważ odpowiadają im w przybliżeniu równe czasy przejazdu. Dzięki długiemu i giętkiemu kabelkowi łączącemu czujnik z analizatorem mogłem bez większych trudności przeprowadzać eksperyment na drodze ok. 0,5m.

Jak widać w wykorzystaniu czujników jedynym ograniczeniem jest nasza wyobraźnia. Doświadczenie na raz zaprogramowanym EA100 możemy powtarzać dowolną ilość razy i tak otrzymane dane, przeglądać bezpośrednio na analizatorze lub poddawać dalszej obróbce oraz wizualizacji na kalkulatorze. Łatwość obsługi analizatora danych oraz jego możliwości pomiarowe umożliwiają poznanie fizyki z nieco innej, doświadczalnej strony, przez co stanie się ona mniej oderwana od rzeczywistości, za jaką ciągle niestety jest uważana.

Adam Orczyk

Oto przyszłość aut!

Samochody za kilkadziesiąt lat będą same maskowały wszelkie niedoskonałości ich kierowców. Pytanie tylko, czy tak do końca możemy zaufać nowej technice?

Są kierowcy, którzy nigdy nie nauczą się parkować, są tacy, którzy jeżdżą w długie trasy i zdarza im się przysnąć za kierownicą, są również tacy, którzy mają słaby wzrok, a musza podróżować nocą – producenci samochodów świetnie znają nasze słabości i dlatego konstruują auta, które same parkują, budzą nas i ostrzegają o przeszkodach.

Twórcy filmów i powieści science fiction prześcigają się w tworzeniu wizji miast przyszłości, w których bezgłośnie i ekologiczne auta płynnie suną powietrznymi korytarzami. Często też pojawia się motyw pojazdu, który dosłownie sam się prowadzi – wystarczy mu tylko podać cel podróży. Te wybiegające w daleką przyszłość wizje nasi dziadkowie włożyli by między bajki, ale dziś wystarczy wybrać się na salon samochodowy do Detroit, Genewy czy Tokio, by przekonać się, że są to wizje prorocze. Prezentowane prototypy i samochody koncepcyjne naszpikowane są całą masą systemów elektronicznych, które mają ułatwić nam prowadzenie. Czujniki badają nie tylko funkcjonowanie każdego urządzenia w aucie i nawet bez naszej wiedzy zmieniają jego ustawienia na optymalne, ale są też oczami, które śledzą innych użytkowników drogi. Poza tym komputer pokładowy jest już standardem!

I właśnie o tych innowacja i rozwiązaniach technologicznych będzie ten dział dowiecie się tu o nowinkach, o zasadzi ich działania o wszelkich udogodnieniach związanych z komputerami i samochodami. Pewien mądry człowiek kiedyś powiedział:

„Jak by samochody rozwijały się tak szybko jak komputery, mieli byśmy dziś podniebne autostrady.”